Profielschets aan de leden van 50PLUS in het land.
Mijn naam is Hans Krosse.
Van jongs af aan is mij ingeprent dat ik niet meer, maar ook niet minder ben dan ieder ander.
Uit mijn C.V. kunt u lezen, dat ik geweldige functies heb mogen vervullen. Tegelijkertijd mocht ik 25 jaar in de avonduren college geven aan de Erasmus Universiteit in Rotterdam. Die colleges gingen over hetgeen ik overdag ook deed: het managen van not-for-profit organisaties. De laatste 12 jaren in dienstverband was ik aldaar in financiële zin verantwoordelijk voor c.q. betrokken bij het beheren van budgetten tot bedragen van om en nabij € 250 miljoen.
Ik heb aldus jarenlang meer dan 60 uur per week gewerkt. Een soort “buiten spelen”. Op zo’n manier werken was heel inspirerend en gaf mij wel veel voldoening. Pas toen de 3 dochters gingen studeren, werd mij duidelijk dat ik in die jaren nauwelijks voor hen aanwezig was.
Verder realiseerde ik mij toen pas, dat ik tijdens het beklimmen van de maatschappelijke ladder ook mijn eerste levenslessen uit het oog dreigde te verliezen. Ik dacht in die periode werkelijk dat ik meer belangrijk was dan de mensen om mij heen. Mede omdat veel “ondergeschikten” mij daar voortdurend van probeerden te overtuigen. En dan gaat het – voordat je er erg in hebt – snel fout. Met als resultaat dat je aldus wel erg hoog boven de organisatie komt te hangen. Doch ook dat aldus de verbinding met de mensen op de werkvloer langzaam uit het beeld verdwijnt.
Op dat moment – nu zo’n 20 jaar geleden – heb ik mijn ambities bijgesteld. Uitsluitend nog ad interim samen werken aan samenhang zoals ook op mijn visitekaartje te lezen is. En bij voorkeur niet langer dan twee jaren. Hetgeen gemiddeld per opdracht leidt tot ongeveer een jaar werken. En wat ook belangrijk is: alleen opdrachten die in verbinding met de mensen op de werkvloer mogen worden uitgevoerd.
Zelfs dan komt het nog voor, dat je denkt dat je het beter weet. Beter dan mensen die soms al hun hele leven met dit werk bezig zijn. En dan dus weer een fout maakt. Situaties waarin ik overigens wel direct mijn excuses aan de groep ga aanbieden. In veel organisaties is men dat van leidinggevenden niet gewend. In mijn geval blijkt steeds, dat open en eerlijke onderlinge communicatie de enige manier is om met mensen te kunnen samenwerken. Ook blijkt dan dat de opdracht – let wel uitsluitend vanwege de kwaliteiten van mensen op de werkvloer – succesvol kan worden afgerond.
Met dit grote ideaal ben ik drie jaar geleden aan mijn functie als penningmeester van het Provinciaal Bestuur begonnen. En ja, het lukte om samen met de (kader-)leden in Noord- Brabant al in het eerste jaar de financiële zaken van de provincie op orde te krijgen.
Wellicht is niet bij alle leden in het land bekend, dat ik tevens goed ben ingevoerd voor wat betreft de financiële besturing van 50PLUS op landelijk niveau gedurende de periode van 2015 tot heden. Op aandringen van drie HB-leden ben ik in 2018 gevraagd om als adviseur namens de provincies deel te nemen aan de werkzaamheden van de Financiële Commissie. Bovendien ben ik in dat verband door het HB benoemd tot lid van de Tijdelijke Décharge Commissie.
Waarom geef ik u in deze profielschets inzicht in de wijze waarop ik in het verleden geleerd heb om vooral met mensen samen te streven naar moeilijk te realiseren idealen. Ik zie namelijk grote overeenkomsten tussen mijn voormalige werkomgevingen en de situaties die ik ook binnen 50PLUS tegenkom.
Ook binnen 50PLUS heb ik ervaren dat het alleen met steun van de mensen op de werkvloer van 50PLUS lukt om vooruitgang te boeken. Na 50 jaar “buiten spelen” is dan ook de basis van mijn gedrevenheid en vasthoudendheid gekoppeld aan de wens om open en eerlijk alleen in verbinding met de leden van 50PLUS als penningmeester van het HB te mogen functioneren.
Op het hoogste bestuurlijke niveau in de organisatie gaat er helaas nogal eens wat mis, zo eerlijk wil ik ook zijn. Het organiseren van integere en betrouwbare verkiezingen voor het nieuwe HB – zoals ons beloofd is – zou wel eens van grote waarde kunnen zijn. Dat kan een belangrijke stap in de goede richting van een nieuwe toekomst voor 50PLUS zijn. Een toekomst waar ik langs de weg van mijn kandidatuur voor het penningmeesterschap graag aan bij zou willen dragen. Op dat terrein voel ik mij als een vis in het water en durf ik op basis van mijn C.V. te stellen dat ik aan alle functie-eisen (ruim) kan voldoen.
De goede lezer zal inmiddels ook een aarzeling van mijn kant gelezen hebben: “van grote waarde zou kunnen zijn….” 50PLUS staat niet bekend om een cultuur waarbij waarde wordt gehecht aan de inbreng van leden. En daar moet ik ook rekening mee houden. Een dergelijke cultuur gaat vaak gepaard met onrecht. In zo’n situatie ga ik bestuurders voor de voeten lopen.
En dat zou in dit geval ook zomaar kunnen gebeuren. Al eerder is immers gebleken dat op een dergelijk cruciaal moment ineens blijkt, dat met name bestuurders naar voren geschoven worden, die uitsluitend voor de eigen eer en glorie een functie op HB-niveau ambiëren. Dan wel personen die zo snel mogelijk ook op de Verkiezingslijst van de Tweede Kamer een plaats hopen te bemachtigen. Ik zou het vreselijk vinden om in zo’n klimaat te moeten werken.
Ik hoop echter dat de leden aan de basis van onze partij zullen laten zien, dat zij wel degelijk in staat zijn om te stemmen op mensen in wie zij de komende negen maanden vertrouwen hebben. Mensen die er primair voor gaan om 50PLUS op bestuurlijk niveau weer tot groei en bloei te brengen. Nogmaals voor alle duidelijkheid: Ik heb geen enkele ambitie om langs deze weg een “wit voetje” te behalen bij het “partij-establishment” om nog eens ooit “in de politiek” te gaan.
Zou ik tot de groep mensen mogen behoren, waarop u gaat stemmen, dan zal ik de komende maanden alles doen om dat vertrouwen niet te beschamen. Ik reken hoe dan ook (uitsluitend) op u.
drs. Hans A.J. Krosse